كاش مي شد از ميان ژاله ها                       

                             جرعه اي از مهرباني را چشيد

در جواب خوبها جان هديه داد                  

                              سختي و نامهرباني  را  نديد

كاش مي شدبا محبت خانه ساخت  

                              يك اطاقش را  به مرواريد داد

كاش مي شد آسمان مهر را                     

                              خانه كردو به گل خورشيدداد               

كاش مي شدبر تمام مردمان                                

                               پيشوندنام انسان را گذاشت

كاش مي شد كه دلي را شاد كرد                         

                              برلب خشكيده اي يك غنچه كاشت

كاش مي شددر ستاره غرق شد    

                               در نگاهش عاشقانه تاب خورد

كاش مي شد مثل قوهاي سپيد

                                از لب درياي مهرش آب خورد

كاش مي شد سرزمين عشق را

                                  در ميان گامها  تقسيم  كرد

كاش مي شد با نگاه شاپرك

                                 عشق را بر آسمان تفديم كرد

كاش مي شد با دو چشم عاطفه

                                 قلب سرد آسمان را ناز  كرد

كاش مي شد با پري از برگ ياس

                                 تا طلوع سرخ گل پرواز كرد

كاش مي شد با نسيم شامگاه

                                  برگ زرد ياس ها را رنگ كرد

كاش  مي شد  با خزان  قلبها

                                 مثل دشمن عاشقانه جنگ كرد

كاش مي شددرسكوت دشت شب

                                   ناله ی غمگين ِ باران را  شنيد

بعد دست ِ قطره هايش را گرفت

                                    تا بهار  آرزو ها پر  كشيد

 كاش مي شد مثل يك حس لطيف

                                     لا به لاي آسمان پر نور شد

 كاش مي شد چادرشب را كشيد

                                     از نقاب شوم ظلمت دور شد

***********************************************